Ouders waarderen pm'er als medeopvoeder

You are here:
  • Home
  • Ouders waarderen pm'er als medeopvoeder
Ouders ervaren veel steun van pedagogisch medewerkers bij de opvoeding van hun kind(eren). Dat blijkt uit het promotieonderzoek van Marije Kesselring van Universiteit Utrecht naar de mogelijkheden van opgroeien en opvoeden doe je met z’n allen.

Steun bij opvoeding

‘Pedagogisch medewerkers kunnen door het vele vanzelfsprekende contact dat zij hebben met het kind en de ouders een belangrijke rol vervullen als medeopvoeder, zowel direct richting het kind als indirect richting de ouders’, licht Kesselring toe. ‘Veel ouders ervaren naast de steun uit hun informele netwerk, bijvoorbeeld van vrienden en (schoon)ouders, ook veel steun van de pm’er van de kinderopvang of peuterspeelzaal.’

Uit handen geven

Toch blijkt uit het onderzoek dat het delen van opvoedingsverantwoordelijkheden gevoelig ligt. Ouders willen zelf beslissen over wat, hoe en wanneer hun kind iets leert en wie zij mandaat geven om op te treden als secundaire opvoeders. In specifieke settingen, zoals peuterspeelzaal, kinderopvang en school, laten ze tijdelijk hun verantwoordelijkheden over aan medeopvoeders en alleen als het gaat over onderwerpen die hen – vanuit hun secundaire opvoedersrol - aangaan. Tegelijkertijd vinden ouders niet dat zij een monopolie hebben op opvoeden. Ze zien absoluut de aanvullende waarde van medeopvoeders, zowel voor hun kinderen als voor zichzelf. ‘Ouders geven vooral aan veel behoefte te hebben aan het delen van ervaringen’, aldus Kesselring.

Opvoeding versterken

Volgens Kesselring kunnen pm’ers op twee manieren de opvoeding versterken: direct en indirect. Kesselring legt uit: ‘Op een directe manier door op te treden als ondersteunende medeopvoeder, bijvoorbeeld door het kind te verzorgen, te begeleiden in zijn of haar ontwikkeling en positief voorbeeldgedrag te laten zien. En indirect door ouders te steunen in hun rol als primaire opvoeders. Bijvoorbeeld door het bieden van emotionele, informationele of instrumentele steun. Maar ook door te faciliteren dat ouders elkaar onderling kunnen ontmoeten zodat zij elkaar ook onderling (meer) kunnen steunen. Zo kunnen ze hun verhaal kwijt, vinden ze (h)erkenning en worden ze aangezet tot reflectie op hun eigen opvoedend handelen. Daar hebben ouders behoefte aan.’

Openstaan voor betrokkenheid

Ouders staan dus zeker open voor de betrokkenheid van medeopvoeders bij het opgroeien en opvoeden van hun kinderen, concludeert Kesselring uit haar onderzoek. Mits die hen en hun kind(eren) benaderen vanuit een betrokken en welwillende houding. En duidelijk communiceren en afstemmen over normen en handelen. Tot slot adviseert Kesselring: ‘Het is de toon die de muziek maakt. Ouders zitten niet te wachten op een ‘preek’ of ongevraagd advies, maar willen wel leren van de ervaringen en tips van anderen.'
 

vrijdag, 16 december 2016